0
0
« …και γίνανε δένδρα μεγάλα… ξαναβγάλαν κλαριά και φύλλα της ελπίδας πράσινα.
Κι απάνω στα κλαριά τους – σαν τα πουλιά – κελαηδούν τα παιδιά τους, δεύτερη, τρίτη και τέταρτη γενιά της προσφυγιάς.
Γενιές που πρόκοψαν γιατί γνώριζαν τι θα πει πίστη και αγώνας.
Γίνανε δένδρα μεγάλα στον ίσκιο τους ξαναστήθηκε ο χορός, ξανάνθισε το χαμόγελο στα χείλη τους και η Μαρίτσα ξανατραγούδησε.
Άλωστε πέρασαν 100 ολόκληρα χρόνια από κείνη τη μαύρη χρονιά. Και θα περάσουν κι άλλα … κι άλλα 100… κι άλλα 100…..»
100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή…. Τεκμήρια και μνήμες Από την Πατρίδα!!!!
Ότι μπόρεσαν να πάρουν μαζί τους, από την Πατρίδα τους!!!
Ότι κράτησαν στην ψυχή τους και το μυαλό τους και το μοιράστηκαν με τα παιδιά και τα εγγόνια τους…..
Για να μη ξεχνάμε ….
«Μα τούτα τα δένδρα δεν θα ξεχάσουν ποτέ πως η ρίζα τους είναι απέναντι.
Και προσπαθούν να τη θυμούνται με το μέτρο της φλόγας του κεριού, όπως λέει και ο Σεφέρης. Τη φλόγα εκείνη που όταν θυμάται πολύ, αλλά κι όταν δεν θυμάται καθόλου.. σβήνει!»
Και γιατί η Ιστορία είναι ζωντανή και μπορεί να μας δείξει το δρόμο για να πορευτούμε….
