0
0
Παρακολούθηση της Ελένης του Ευριπίδη από τους μαθητές της Γ Γυμνασίου
Οι μαθητές της Γ Γυμνασίου του 6ου Γυμνασίου Βόλου, την Πέμπτη 7 Μαΐου, με συνοδούς εκπαιδευτικούς τις κ. Σταθάκη Φωτεινή , κ. Ζαγόρη Βασιλική και κ. Παλάγγα Μαρία, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την παράσταση Ελένη του Ευριπίδη από τη θεατρική ομάδα της Γιούλης Ηλιοπούλου, στο αρχαίο θέατρο Δίον.
Λίγα λόγια για την Ελένη του Ευριπίδη
Η ιλαρή τραγωδία του Ευριπίδη είναι στην ουσία ένα σημαντικό αντιπολεμικό έργο που κινείται από το δράμα στην κωμωδία και αντίστροφα. Η εμπειρία τού Πελοποννησιακού πολέμου και η βαθιά απογοήτευση σημάδεψαν τον ποιητή, με αποτέλεσμα να προβάλει το ειρηνιστικό πνεύμα Ο ποιητής θρηνεί για τις συμφορές Ελλήνων και Τρώων και αναφέρει τις ανυπολόγιστες καταστροφές, καθώς και το πόσο ισοπεδώνει τον άνθρωπο, σωματικά αλλά και ψυχολογικά, ο πόλεμος. Ο πόλεμος που έχει εξίσου ολέθριες συνέπειες για όλους. Δεν κερδίζει ποτέ κανείς, καθώς και οι νικητές είναι ηττημένοι.
Ο Ευριπίδης αντιστρέφει τον Τρωϊκό θρύλο και μεταβάλλει την ιστορία της ωραίας Ελένης, που εξαιτίας της απαγωγής της από τον Πάρη έγινε ο Τρωϊκός πόλεμος, σε φάρσα. Σύμφωνα με αυτό το μύθο, οι Έλληνες πολέμησαν στην Τροία για μια σκιά, αφού ο Πάρης δεν την έκλεψε ποτέ από τη Σπάρτη, αλλά άρπαξε μονάχα ένα έμψυχο ομοίωμα της, ενώ η πραγματική Ελένη μεταφέρθηκε στην Αίγυπτο από τον Ερμή, όπου παρέμεινε κοντά στον βασιλιά Πρωτέα, πιστή στον άντρα της και βαθιά πικραμένη για την τύχη της. Μετά την άλωση της Τροίας ο Μενέλαος φτάνει ναυαγός στην Αίγυπτο. Οι δυο σύζυγοι αναγνωρίζονται και μετά από νέες περιπέτειες φεύγουν μαζί για την Ελλάδα. Γράφτηκε λίγο μετά τη συντριπτική ήττα των Αθηναίων στη Σικελική Εκστρατεία.Η κωμικοτραγωδία, το έργο Ελένη του Ευριπίδη, διακρίνεται τόσο για τον αντιπολεμικό χαρακτήρα του όσο και για την ανάδειξη αρετών όπως η δύναμη του όρκου και η ευφυΐα, που προσωποποιούνται στη μορφή της κεντρικής ηρωίδας. Αντλώντας όχι από την ομηρική εκδοχή του μύθου, αλλά από αυτήν που δημιούργησε ο λυρικός ποιητής Στησίχορος, ο Ευριπίδης παρουσιάζει τον Τρωικό Πόλεμο σαν μια σφαγή χάριν ενός «ειδώλου» και όχι μιας πραγματικής γυναίκας.
Οι μαθητές περπάτησαν αρχικά στο Αρχαιολογικό Πάρκο Δίον. Πρόκειται για έναν εντυπωσιακό αρχαιολογικό χώρο σε ένα καταπράσινο περιβάλλον που καταλαμβάνει έκταση 1500 στρεμμάτων. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως μια ολόκληρη πόλη που μέσα σε μία περίοδο πέρασε από διάφορους κυρίαρχους και πολιτιστικές επιρροές, συνέχιζε όμως να είναι ακμαία. Έτσι, ανακαλύφθηκαν τα ιερά της Δήμητρας, της Ίσιδας, του Ολυμπίου Διός, του Διονύσου και το Ασκληπιείο. Οδοί με καταστήματα, το Νεκροταφείο και το τείχος της πόλης, το Ελληνιστικό και Ρωμαϊκό Θέατρο, οι ρωμαϊκές θέρμες (λουτρά) με πλήθος γλυπτών, το Ωδείο, το εντυπωσιακό ψηφιδωτό της «Έπαυλης του Διονύσου», έκτασης περίπου 100 τ.μ., καθώς και μια Παλαιοχριστιανική Κοιμητηριακή Βασιλική έξω από τα τείχη.
Επόμενος προορισμός το Αρχαίο Θέατρο, μία μοναδική κατασκευή ελληνιστικής εποχής, που χρονολογείται στην εποχή της βασιλείας του Φιλίππου Ε´ (221-179 π.Χ.). Είναι κτισμένο στην πλαγιά χαμηλού φυσικού λόφου, με προσανατολισμό βορειανατολικό. Από κατασκευαστικής άποψης, το θέατρο διαμορφώθηκε με παρεμβάσεις αποχωμάτωσης και τεχνητής επίχωσης και το αποτέλεσμα των παρεμβάσεων αυτών, είναι η εναρμόνιση με το φυσικό τοπίο, καθιστώντας το μοναδικό στο είδος του. Με διάμετρο ορχήστρας 26μ, περιλαμβάνει ακάλυπτο πέτρινο αποχετευτικό αγωγό και είχε δάπεδο από πατημένο χώμα. Στον άξονα του θεάτρου και εντός της ορχήστρας υφίσταται υπόγειος διάδρομος με δύο θαλάμους. Το κοίλο, χωρίς αναλημματικό τοίχο στα άκρα του, είναι διαμορφωμένο σε χαλικόστρωτα πρανή και στις περιόδους δόξης του, διέθετε εδώλια από πήλινες πλίνθους, που είναι μοναδικό χαρακτηριστικό, αφού δεν συναντάται σε κανένα άλλο αρχαίο θέατρο. Σήμερα, στέκει μεγαλοπρεπές και αναβιώνει τις παλιές του δόξες, αφού έπειτα από παρεμβάσεις, με τοποθέτηση ξύλινων κερκίδων, είναι δυναμικότητας 4.000 θέσεων και φιλοξενεί παραστάσεις στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ολύμπου.
Μαζί με άλλα σχολεία από διάφορες πόλεις της γύρω περιοχής, οι μαθητές μας κάθισαν στις θέσεις τους. Απόλυτη σιωπή. Η παράσταση άρχισε και η πρωταγωνίστρια εμφανίστηκε στη σκηνή. Η Ελένη του Ευριπίδη διδάσκεται ως μάθημα στη Γ Γυμνασίου, όμως η αναπαράσταση του έργου μπροστά στα μάτια τους ήταν κάτι μοναδικό. Από αναγνώστες έγιναν θεατές και βίωσαν τον έλεο και το φόβο, φτάνοντας στην κάθαρση. (σύμφωνα με τον ορισμό της τραγωδίας από τον Αριστοτέλη)
Ο χώρος ειδυλλιακός, η ατμόσφαιρα ενεργειακή. Το ενδιαφέρον και η προσήλωσή τους στα δρώμενα εντυπωσιακή. Ένα μάθημα διαφορετικό έξω από τα στενά πλαίσια της σχολικής τάξης. Ερωτήσεις και απορίες που επιλύθηκαν άμεσα, βιωματικά και εποικοδομητικές συζητήσεις για ιδανικά, ηθικές αρχές και αξίες μιας άλλης εποχής, ταυτόχρονα όμως τόσο διαχρονικές.
Στο τέλος της παράστασης τα παιδιά και όλοι οι εκπαιδευτικοί σηκωθήκαμε όρθιοι και χειροκροτήσαμε με θέρμη, αποθεώνοντας τους ηθοποιούς που κατάφεραν να μας μεταδώσουν τόσα ανάμεικτα συναισθήματα: συγκίνηση, αγωνία, φόβο, χαρά, ανακούφιση…..
Σίγουρα μια εμπειρία μοναδική που θα θυμούνται πάντα!!!
Ποιος θα μπορούσε άλλωστε να ξεχάσει την ωραία Ελένη!!!
«Στην Τροία δεν πήγα εγώ, μόνο το όνομά μου», λέει η Ελένη. Όλοι οι πόλεμοι χρειάζονται τον εξωραϊσμό ενός προσχήματος για να πυροδοτηθούν. Είτε το επίδικο αντικείμενο λέγεται Τροία, είτε Σικελία, η κατακτητική μηχανή χρειάζεται πάντα «ένα πουκάμισο αδειανό», «μίαν Ελένη» για να πάρει μπρος, ένα όνομα που βαφτίζεται κίνητρο.
